Duikweekenden

Hieronder kunt u enkele verslagen lezen van duikweekenden die in het clubblad hebben gestaan.

• Duikweekend Sündhauser See 17 t/m 19 juni 2011
• Duikweekend Zeeland 10 t/m 12 september 2010
• Duikweekend Kreidesee, Hemmoor 11 t/m 13 juni 2010
• Duikweekend Edersee 11 t/m 13 september 2009
• Duikweekend Sündhauser See 5 t/m 7 juni 2009

Duikweekend Sündhauser See 17 t/m 19 juni 2011

Op vrijdagochtend 17 juni verzamelden een aantal enthousiaste Buddy Divers, in wisselende staat van slaperigheid, bij Roeleveld in Denekamp om de reis naar Nordhausen te ondernemen. De eerste vertraging liepen we daar al op, omdat de partytent niet in de daarvoor geselecteerde auto van Martin bleek te passen. Gelukkig was er in Bastian’s bus, naast de koffie, koelbox, EHBO-koffer, gasfornuis en alle andere gemakken, nog wel plek voor dit niet te kleine pakket, en konden we, nadat ik mijn vergeten zonnebril thuis had opgehaald, met 3 auto’s op weg. Bastian en Karen voorop, gevolgd door Martin en Martijn, en de stoet werd gesloten door Harm en ondergetekende.

Na een korte lunchstop kwamen we aan het begin van de middag aan bij de Sundhausersee. Om half drie maakten we onze eerste afdaling naar de diepte vanaf Einsteig 3. Het zicht viel volgens de duikers onder ons voor wie dit een bekende duikplek is, een beetje tegen, maar voor Harm en mij was het een openbaring! Na een relaxte eerste duik klapten we onze kampeerstoeltjes uit, om onder het genot van een broodje worst te genieten van het fantastische weer.

Al snel werd onze aandacht (met name die van de dames onder ons) getrokken door een feestelijk gezelschap dat een stukje verderop onder 2 partytenten stond te borrelen. Al snel bleek er een heuse Duitse trouwerij gaande, en dan nog wel een van duikliefhebbers. Terwijl wij met toenemende verbazing toekeken kreeg de dame in de witte jurk een BCD aan kreeg (“gaat ze echt in die jurk het water in?”), verscheen de bruidegom in pak, ook met duikuitrusting op. Toen er even later iemand in droogpak verscheen met een boekje in de hand, grapte ik nog dat dat vast de ambtenaar van de burgerlijke stand zou zijn. Al snel bleek dit ook het geval. Terwijl het bruidspaar, inmiddels uitgedost met duikbril en vinnen, waardoor ze enkel nog achterwaarts naar de ambtenaar, of beter gezegd er vanaf, konden schreiden, wapperden de overige gasten vrolijk met een uitgebreid assortiment van vinnen boven hun hoofd. Leuk om te zien, hoe iedereen zijn bruiloft op zijn eigen manier kan invullen, maar ik geloof dat Harm en ik het toch maar net iets anders doen.

Inmiddels begonnen de heren wat ongeduldig te worden, en was het dus tijd voor de tweede duik, ditmaal vanaf Einsteig 1. We genoten van het mooie onderwaterlandschap, en van de enorme snoek die zich uitgebreid door ons liet bewonderen. Na een snelle maaltijd bij good old McDonalds, installeerden we onze spullen in ons, tja, hoe zullen we die stijl omschrijven…. “authentieke” hotel, om ons op te maken voor de nachtduik. We zagen kreeftjes, baarzen, 2 snoeken en een paar grote karpers, maar het indrukwekkendste was zonder twijfel de enorme school zilverkarpers, die zich als een levende muur naast ons begaf. Een hele mooie 100ste duik voor mij! Dus daar moest op gedronken worden!

Aan het oppervlak werden we opgewacht door Elly en Louis, die inmiddels ook aangekomen waren. Met z’n allen sloten we de dag af met een Weiβbier op het terras. Op zaterdag waren de weergoden ons wat minder gunstig gestemd. Gelukkig waren we voorbereid met de partytent! Waar we echter niet helemaal op voorbereid waren, was de enorme wind. Maar na het nodige sjor- en knoopwerking durfden we de tent toch achter te laten. We maakten 2 duiken, en de echte die-hards onder ons (Martin, Bastian, Karin en ik) sloten de dag af met een derde duik. We genoten van prachtige karpers, snoeken, baarzen, een paling en zilverkarpers. Karin en ik werden bij de derde duik door de heren als navigatoren aangesteld, een taak die wij natuurlijk graag op ons namen. Helaas doorzagen ze ons vrouwelijke richtingsgevoel en navigatietechniek niet helemaal, en was er hier en daar wat twijfel bij de heren over het te volgen profiel, maar natuurlijk kwamen we netjes terug bij het platform uit. De school grote karpers, die graasden tussen de boomwortels,die door de laagstaande zon met een gouden gloed oplichtten, was echt onvergetelijk!

Van al dat water krijg je natuurlijk wel honger, en dus begaven we ons naar de Schnitzelhut, die volgens mij voor vele Buddy Divers bekend is. Na een stevige maaltijd begaven we ons gezamenlijk in het nachtleven van Nordhausen. Vooral de Choco-Trauben waarmee de zeer charmante barvrouw Martijn, Bastian en Harm probeerde te verleiden, vielen bij mij en Karen erg in de smaak. Heerlijk!

Op zondagochtend zaten we iets wat slaperig bij het ontbijt, maar zo’n lekker nat natpak frist je altijd wel weer op. Opnieuw genoten van al het onderwaterleven en het goede zicht in deze leuke plas, en aan het eind van de ochtend vertrokken we weer terug richting Nederland, met het voornemen hier zeker nog eens terug te komen!

Het was voor mij en Harm de eerste keer dat we deelnamen aan een duikweekend van de vereniging, en zowel boven als onder water was het zeer geslaagd!

Groeten, Kim Klinkhamer

Duikweekend Zeeland 10 t/m 12 september 2010

Vrijdag 10 september 2010 was het zover, tijd om te gaan duiken in Zeeland. Na te hebben verzameld op de carpoolplaats reden we in colonne richting het zuidwesten van Nederland. Onderweg lekker even een bakkie koffie gedronken en gebak gegeten. Voor dit duikweekend waren er enkele huisjes gehuurd met een soort kantine erbij, echt ideaal. Aangekomen bij de huisjes hebben we snel onze spullen uitgepakt en zijn we richting het water gegaan. De eerste duik hebben we gemaakt in Scharendijke bij de Kabbelaar. Het weer was niet zo goed maar dat weerhield ons er niet van om een plons te maken. Om bij het water te komen, moesten we eerst nog even over de dijk klimmen. Maar dit had nog wel zwaarder kunnen zijn want een aantal van ons hadden te weinig lood mee. Het was dus nog even wennen maar desondanks was het een mooie duik met veel kreeften. Wat kunnen die groot worden zeg!

Voor de tweede duik gingen we naar Zoetersbout bij Bruinisse. Deze duiklocatie is langs een vaargeul dus het kon best diep worden en er was ook best veel stroming. Tijdens de duik waren er veel zeesterren en zeenaalden te zien. Gelukkig was het weer onderhand beter dus konden we droog onze kleren weer aantrekken.

Na de tweede duik zijn we terug gegaan naar de huisjes om even bij de komen van het zwemmen in de stroming. Een deel van de groep ging beginnen met het klaar maken van het eten en het andere deel ging nog even een avond/nacht duik maken. Toen iedereen weer terug was, hebben we heerlijk macaroni gegeten en bier gedronken. Met dank aan Bastian hadden we een mooie tap om ’s avonds de innerlijke mens te verwennen. Ondanks het feit dat het een gezellige avond was, lag iedereen al vroeg in bed om goed uitgerust de tweede duikdag in te gaan.

Na een lekker ontbijt vertrokken we richting Drieschor om een paar duiken te maken bij Zuid Langeweg. Daar aangekomen hebben we een mooi plekje op de parkeerplaats afgebakend en alle uitrusting uitgestald. Hier hebben we twee duiken gemaakt en genoten van de zon. Het was mooi weer en tussen de duiken door konden we lekker opwarmen en eten. Het echte vakantie gevoel kwam toen naar boven. Het kon niet beter.!

Die avond was het weer tijd voor een avondduik. Dit keer zijn we naar Den Osse gegaan waar het wederom behoorlijk druk was. Deze duik was echt de moeite waard. Alle kreeften die normaal verstopt zaten, kwamen nu te voorschijn om te jagen. Een heel mooi gezicht om die slagschepen voorbij te zien lopen. Soms was het ook wel even schikken als er één recht voor je neus opdook.

En dan het eten die avond: Chinees. Het was zo veel dat ze het op een karretje moesten komen brengen vanuit de keuken. Het was een echt feestmaal en natuurlijk was het veel te veel. Na wederom een gezellige avond en een goed ontbijt was het tijd om weer huiswaarts te gaan. Maar niet nadat er nog een duik was gemaakt en een koffie met gebak genuttigd was. Het perfecte einde van een perfect weekend.

Tot de volgende keer.

Groeten Bart Pikkemaat.

Duikweekend Kreidesee, Hemmoor 11 t/m 13 juni 2010

Vrijdagmorgen 09.00 uur, de deurbel klinkt. Eén helft van de organisatie staat voor de deur. Florian en Vanessa zijn mooi op tijd. Niet lang erna volgen Karel en Martin. Reno laat even op zich wachten (z’n Becky wist ook niet precies waar de Karweg 107b is), maar weet dankzij de routebeschrijving toch de verzamelplaats te vinden. De zon komt al aardig door en een beetje tijd voor een kopje koffie in de tuin is er nog wel. De stemming zit er al aardig in.

Arjan en de tweede helft van de organisatie, Bastian, zullen direct na de inkopen doorrijden richting het noorden.

Wat schetst onze verbazing; op de A1 worden we bijgehaald door de “Dooleymobiel” van Bastian. Samen met ondergetekende is de groep nu compleet.

Na ongeveer 35x wegwerkzaamheden gepasseerd te zijn en meerdere telefoontjes tussen de diverse voertuigen later (“hadden we er hier niet afgemoeten?”) komen we aan het begin van de middag aan in Hemmoor. Even snel inchecken en op naar het huisje. Het huisje laat niets te wensen over, interne droogruimte voor de duikspullen, een sauna en buiten een groot rek om bij goed weer de spullen op te hangen. Snel de kamerindeling maken, biertap aansluiten en inschrijven bij de duikclub. Niets staat ons in de weg om de eerste plons te gaan maken. Na één blik op de aanwezige duikers moest ik vaststellen dat mensen die hier met een enkele cilinder duiken duidelijk in de minderheid zijn. Met een dubbel 7 of zo begin je in de buurt te komen, maar echt stoer ben je pas met minimaal 5 cilinders, waarvan 4 met verschillende samenstellingen van exotische gassen. Overduidelijk, dit is Tecky-Paradise. De Halcyon-wings met DUI droogpakken vliegen je om de oren. Ik lijk wel een amateur, en gelukkig maar, want zo zie ik duiken dan ook, als hobby.

Terug lopend schiet me nog even het berichtje door het hoofd met het (dodelijke) duikongeval begin dit jaar. Na wat zoekwerk op internet vind je aardig wat incidenten in Hemmoor. De diepte, de lage temperatuur en deze kennis zorgt toch voor een bepaald respect, tenminste bij de meest onervaren duiker in ons gezelschap, bij mij dus! Na wat research blijkt dat er procentueel minder ongelukken in Hemmoor gebeuren dan gemiddeld. Als je de hoeveelheid duikers ziet die er op een zaterdag onderwater de dag doorbrengen, is het begrijpelijk dat er in totaal meer duikincidenten plaatsvinden. Daarnaast is er heel de dag een waakdienst van de VIST aanwezig, op verschillende plaatsen zijn noodtelefoons en de regels zijn duidelijk en streng.

Tijd voor de eerste duik. We beginnen rustig aan (piano, piano toch Martin?) bij “Einstieg 1”. Langzaam onderwater de weg volgen die het water inloopt. Naast de (lage) temperatuur valt direct de helderheid op, wat een zicht! De temperatuur zakt gestaag naar zo’n 6 graden op 15 meter diepte, ook met dubbel 7 mm neopreen pak niet heel warm. Buiten andere duikers is er weinig leven te bekennen onderwater. Wat kleine forel en één klein kreeftje zijn de hoogtepunten van het onderwaterleven. De overblijfselen in de groeve en het heldere water maken alles goed, ronduit indrukwekkend.

Terug bij het huisje, omkleden en spullen uithangen. Rustig wat drinken en een snoepje en chipje voor het fantastische avondmaal: “Käse-grillers” van de BBQ! De catering is overigens super geregeld, nogmaals complimenten! Er begint weer onrust te ontstaan. De onweersbui die net is los gebarsten houdt het alweer voor gezien, dusE er kan weer gedoken worden! Snel het nog natte neopreen weer aan en de boel optuigen. Spullen in de “Dooley Mobiel” en op het gemak naar het meer. Alweer schitterend zicht, maar de kou slaat beduidend harder toe dan bij duik één. Terug bij het huisje wordt dan ook door enkele Buddydivers graag gebruik gemaakt van de sauna. Na op tijd naar bed te zijn vertrokken, wordt om half drie de nachtrust op het park ruw verstoord: DOEF DOEF DOEF, SMACK MY BITCH UP, DOEF DOEF DOEF!!!!!!

Welke idioot heeft die muziek zo hard...? Na korte research van Arjan blijkt de organisatie een privé feestje te houden in de Volvo van Florian (huh, mein Auto ist doch gut isoliert?! Ja, maar niet als je de raampjes open hebt vanwege de sigarettenrook....). Na een tweede ingrijpen van ondergetekende hebben de heren ook begrepen dat het de hoogste tijd is voor bed.

Want de volgende morgen is de Rüttler aan de beurt! Goed gemutst en gesterkt door een heerlijk ontbijt met spiegeleieren gaan we op pad naar “Einstieg 3”. De duik is voor de ochtend gepland vanwege de diepte maar ook vanwege de rust die er dan nog is. “Einstieg 3” verschaft toegang tot de Rüttler vanaf een panton. De groep gaat gemeenschappelijk langs de lijn naar beneden tot de vrachtwagen in de diepte opdoemt. Volgens afspraak blijven diegene die niet dieper mogen bij de vrachtwagen rondkijken, de anderen zakken af om via de koker weer naar boven te komen. De buddy paren gaan nu weer in de twee groepen verder voor een decostop. De resterende tijd wordt gebruikt om nog even in “het bos” te kijken op geringe diepte. Na de gebruikelijke beslommeringen is het in de middag tijd voor de volgende duik: “Einstieg 5”. Net als “Einstieg 3” is deze instap verboden voor onervaren duikers. Ook deze keer worden de regels overtreden door de auteur van dit verslag, echter na overleg met de ervaren buddy’s. Met Martin, Karel en Reno als directe buddy’s ben ik in goede handen.

Instap 5 is aan de andere kant van het meer te vinden. Erger nog, het is een aardig stuk met lopen met alle spullen aan! Deze instap wordt veel door Teck-divers gebruikt vanwege de steil aflopende wand en diepte. Ook is het aan deze kant rustiger (waarschijnlijk vanwege dat p*kke eind lopen). Naast de indrukwekkende wand is hier weinig leven. Terug bij de instap vinden we nog wat territoriale baarsjes en een paar duikers met hééél veel flessen.

Voor de laatste duik wordt de sauna alvast aangezet en opgewarmd zodat we na de duik ons gelijk kunnen opwarmen. In de avondduik van zaterdag gaan van “Einstieg 2” naar “Einstieg 1”. Het is niet meer zo druk in de avond, maar het is duidelijk dat er veel gedoken is vandaag. Het zicht is aanzienlijk minder maar de grote forellen (of zijn het nu zalmen?) tussen de verdronken bomen maken veel goed. Na een kleine 40 minuten is het mooi geweest, aan deze kou ga ik nooit wennen ben ik bang. Wat ziet zo’n droogpak er opeens aantrekkelijk uit.... Gelukkig, de sauna is ondertussen goed heet geworden. Het WK is begonnen en tussen de duiken door staat de televisie continu aan met iets voetballerigs. De stemming is nog steeds opperbest en we hebben ons nog niet door alle meegebrachte voedingsmiddelen heen gegeten. De avond (én de nacht!) verlopen deze keer rustig....

Na een prettig ontbijt (incl. spiegeleieren), maken we ons op voor de laatste duik van dit weekend. Eerst moeten we echter de spullen pakken en alles mooi opruimen want we worden toch echt geacht op tijd het huisje te verlaten. Na probleemloos uitchecken vertrekken we met volgepakte auto’s naar “Einstieg 4” . Via een klein strandje gaan we hier te water. Doel is de afgezonken caravan op zo’n 20 meter diepte te bekijken. Op weg bleek Martin wat probleempjes te hebben met z’n droogpak. Inflaten lukt niet en bij het drukken op de knop voelt Martin nattigheid (letterlijk én figuurlijk). Na kort overleg ga ik met Martin naar geringe diepte om daar rustig rond te kijken en gaan Reno en Karel verder op zoek naar de caravan. Dicht langs de kant vinden Martin en ik een oude Ford Mondeo en meerdere baarsjes, kreeftjes en baby-snoekjes. Na niet al te lange tijd komen Reno en Karel boven. Nog even met de kop onderwater in het riet om een babysnoek te bekijken en dan voor de laatste keer gebruik maken van de speciale tafels om de uitrusting aan en uit te trekken. De andere groep met Vanessa, Florian, Bastian en Arjan zijn al bij de auto’s. Deze keer moeten we ons hier volledig omkleden alvorens de lange tocht naar huis aan te vangen. Eén Schnitzel-buffet en 35x wegwerkzaamheden verder zijn we weer thuis. Het was een geweldig weekend met geweldig weer, geweldige duiken, geweldig eten en drinken, een geweldige organisatie (Bastian en Florian, het was super!) en geweldige mensen!

Iedereen bedankt en tot gauw!

Stefan Majoor

Duikweekend Edersee 11 t/m 13 september 2009

Voor mij was het dan voor de eerste keer zover. Ik had al veel foto’s mogen zien op de site van Buddydive over de diverse uitstapjes en weekenden, maar toch wist ik nog niet helemaal wat me te wachten stond.`

Edersee stond voor het tweede duikweekend van dit jaar op de agenda. De organisatie was in handen van de heren Meenhuis en Knickenberg. Het vertrek stond gepland op 11-9 en de leden die zich aan hadden gemeld bestonden, buiten de organisatie om, uit Bart Pikkemaat, Martijn Sneujink en ondergetekende. Mocht het meezitten, dan zouden zich zaterdag nog een aantal leden bij het gezelschap voegen.

Na wat heen en weer bellen / mailen werd er afgesproken om te verzamelen bij Arjan thuis. Milieubewust als we allen zijn werd er natuurlijk ook een auto indeling gemaakt en dit resulteerde in drie wagens voor vijf personen.

Na een rit van een paar uur kwamen we aan bij de Edersee te Waldeck. Arjan had ons al gewaarschuwd dat er water uit de stuw was gelaten. Maar eenmaal aangekomen bij de Edersee bleek “wat” water ‘een 15 meter lagere waterspiegel dan normaal’ te zijn. Voor we dan ook een duik zouden maken, zijn we eerst naar de duikstekken gereden om te kijken waar we het beste te water konden. Duikstek nummer twee bleek na een steile afdaling over losliggende stenen niet meteen de beste oplossing maar na eenmaal duikstek één (tegenover Ronic’s duikwinkel) gezien te hebben, bleek het wel de duikstek te zijn waar we nog een beetje op een normale manier onder water zouden kunnen komen. Na de eerste duik van het weekend te hebben gemaakt, in niet al te helder water en een klimpartij van heb ik jou daar, werd de innerlijke mens verwend met een hapje in een lokaal restaurant annex tanzcafe….Na rijp beraad werd ook besloten dat we niet al onze duiken zouden maken in de Edersee. De beste oplossing zou de Sundhausersee zijn. Dit besluit werd daarop in het huis beklonken met een aantal heerlijk koude glazen pils….

Na een goede lange nacht slaap voor een enkeling en een hele korte nacht voor anderen, vertrokken we mooi op tijd richting Nordhausen. Naarmate de rit vorderde werd het weer beter en klaarde de lucht mooi. Dit mocht resulteren in een prachtig zonnige aankomst bij de Sundhausersee. Na de flessen te hebben gevuld en ons te hebben omgekleed volgde een superduik met topzicht waarbij we veel onderwaterleven mochten aanschouwen.

Tussen de duiken door had de organisatie het keurig voor elkaar en vonden de broodjes bockworst gretig aftrek.Genietend in het zonnetje werden de voorbereidingen getroffen voor de tweede duik. Nu met z’n allen op zoek naar de grote vissen!! Dit hield ons schijnbaar allemaal zo bezig dat we na een klein half uurtje onder water, met alle kennis die we samen bezitten, toch even naar boven moesten om te kijken waar we nu exact waren beland. Duidelijk werd dat we nog een aardig eindje uit de richting waren gezwommen. Na deze keer een goede peiling te hebben gedaan, eindigden we de duik weer bij de instap.

De terugrit van de Sundhausersee naar de Edersee verliep soepeltjes en eenmaal terug in Waldeck hebben we onze bergklimspecialty verder kunnen uitbouwen. De kortste weg naar het centrum was namelijk ook de meest steile. Na in het restaurant de buik weer mooi rond te hebben gegeten, gingen we weer terug naar het appartement om een poging te doen het laatste bier op te pilsen

De derde en laatste dag kwam (zoals altijd als je het naar je zin hebt) veel te snel. Eenmaal de auto’s weer ingepakt zijn we naar de Möhnesee gereden om aldaar de laatste duik van het weekend te maken. Ook hier moesten we een stukje klauteren aangezien ook hier het waterpeil al redelijk omlaag was gebracht….De eerste meters was het zicht erg slecht maar dat verbeterde aanzienlijk naarmate de duik vorderde. De laatste duik bood ons, buiten bergen zoetwater mosselen, niet erg veel vis maar het was een relaxte afsluiter.

Na de laatste bockworsten te hebben genuttigd, werden de laatste kilometers huiswaarts gereden met een zeer tevreden gevoel!

Aan allen hartelijke dank voor de gezelligheid en superorganisatie!

Voor de volgende keer weer “Bubbels Up”…..

Bastian.

Duikweekend Sündhauser See 5 t/m 7 juni 2009

Dat was het dan. Ja zo’n weekend gaat altijd vliegensvlug voorbij. Maar ook dit keer was het één met prachtige duiken, schitterende omgeving en super schnitzels. Maar ik zal bij het begin beginnen.

Verzamelpunt was de carpoolstrook in Oldenzaal en toen iedereen aanwezig was die daar zouden komen gingen we op weg naar…… Ach dat moeten jullie Martin maar even vragen. Laten we het er maar op houden dat hij een ander navigatiesysteem had dan de rest van ons, want iedereen dacht dat we direct de autobaan op zouden gaan, maar Martin ging vol goede moed richting Lonneker, Enschede en daar de autoweg op richting Steinfurt. Onderweg twijfelde hij toch (we waren al 3 auto’s kwijt) en hij is toen alsnog de 31 op gegaan op weg naar de anderen. Hans en ik ook erachteraan, maar toen Martin de 31 rook, zagen we inderdaad zwarte rook uit zijn pijp komen en dat was het laatste wat we van Martin en Karel zagen. Hans zijn navigatie bleef maar zeggen dat we terug moesten gaan, en dat hebben we dus na 7 km gedaan. Onderweg een paar sms’jes uitgewisseld maar wij hebben heerlijk rustig naar Sundhausen gereden. Tot onze (kleine) verbazing waren we als eerste op de plek van bestemming, waar Danny, Melanie en Erwin al stonden te wachten. Het gaf Hans en mij de tijd om de fles weer eens te vullen en een kopje koffie te gaan drinken. Een klein half uurtje later kwam de rest ook en we hebben het Martin nog even gevraagd hoe dat allemaal nu kwam, maar ik denk dat hij zelf ook even de weg kwijt was. Ach maar het ging toch om het duiken en de gezelligheid natuurlijk. Dat zat toen al direct goed.

Dat was het dan. De eerste duik hebben Hans en ik niet al te diep gemaakt. Het was namelijk een tijdje geleden dat we onder waren geweest en dan moet je het natuurlijk altijd even rustig aan doen. Maar het was echt een geweldige duik. Een aantal grote karpers en baarsen gezien en het was echt een heerlijke relaxte duik met Hans. We hadden toch een tijd niet met elkaar gedoken, maar nog steeds hebben we van elkaar aan een half woord genoeg om te begrijpen wat er is en of het goed gaat. Je kon ook makkelijk in het water gaan en natuurlijk ook eruit. Dat maakt het duiken ook een stuk meer ontspannend vind ik zelf. Toen iedereen eruit was en omgekleed was zijn we naar ons hotel gereden en ingecheckt. Daar hebben we ook gegeten en toen weer terug naar de Sundhausersee om een nachtduik te maken voor de liefhebbers. Hans en ik zijn maar aan de kant gebleven om toezicht te houden of alles wel goed liep. Ja iemand moet het toch doen….

Ja dat was het dan. De eerste dag was alweer voorbij en een paar heren hadden wel zin in een Duits biertje. Maar toen we in het hotel aankwamen bleek de bar dicht te zijn. Een geluk was dat we toch nog 1 biertje konden bestellen en toen werden een aantal bierpullen naar boven gebracht die gulzig naar binnen werden gewerkt. Toen heerlijk slapen en de volgende dag weer op tijd opstaan.

Na een goed en stevig ontbijt zijn we weer ter strijde gestreden op weg naar de volgende duik. Hans en ik waren van plan om nu naar het wrakje te gaan duiken op ongeveer 25 meter diepte. Op 210 graden weggezwommen en op 12 m begon het toch behoorlijk fris te worden. Maar het wrakje hadden we snel gevonden en onderweg zagen weer baarsen en karpers. Helemaal nadat we weer naar ongeveer 7 meter waren gegaan en toen kwamen we echte joekels tegen. Prachtig zo vlakbij en rustig. De kou was toen ook al helemaal verdwenen en bekruipt je het gevoel dat het super mooi de onderwaterwereld is. Toen we weer boven kwamen zijn we naar de Buddy Dive tent gegaan omdat het weer toen niet echt mee zat. Louis, Elly en Martijn kwamen ons toen ook nog versterken (die konden de weg makkelijk en snel vinden) en toen waren we helemaal compleet. Nadat we heerlijke soep en broodjes worst hadden gekregen. Prima gekookt hoor Martin en Elly, want ze gingen er in als koek. Maar daarna moest het maar weer gebeuren. De laatste duik voor die zaterdag en helemaal voor Hans en mij.

Dat was het dan. Ja inderdaad onze afscheidsduik was aangebroken. Voor dit weekend hadden Hans en ik afgesproken en tegen elkaar gezegd dat dit weekend ons afscheidsweekend zou worden. Hans had zijn spullen al te koop aangeboden en ik ga dit straks ook nog doen. Het is mooi geweest.

Sinds 1996 lid en we hebben allebei een fantastische tijd bij Buddy Dive gehad. Waanzinnig veel leuke dingen meegemaakt, maar ook natuurlijke ook mindere, vooral natuurlijk het overlijden van Richard op 1 januari 1997. Hij zal voor mij altijd onlosmakelijk verbonden blijven met een fantastische duikvereniging, waar heel veel gedoken wordt door de leden als je zin hebt en waar ook de gezelligheid erg belangrijk is. Alles mag niets hoeft… Maar aan alle leuke dingen komt een eind, en je vind andere dingen ook leuk en je verzet je prioriteiten dan. Toch had ik alles voor geen goud willen missen en zal Buddy Dive altijd een hele speciale plek bij mij blijven bestaan. Ik bedankt alle leden (en natuurlijk oud leden) voor de gezellige tijden en prachtige duiken, en super gezellige tijden die we samen hebben doorgebracht. Onder en boven water. Of het nu in Ruinerwold, Zeeland, Grasbroek of Egypte was, overal heb ik heerlijk gedoken en genoten van alle gezelligheid.

Dat was het dan. Ook de laatste duik was een raar gevoel. Ik ben echt onder water gegaan met die gedachte en dat was best vreemd. Toch zijn Hans en ik allebei blij dat we het op deze manier hebben gedaan. Gewoon van tevoren afspreken en aankondigen dat dit het laatste weekend was. Bewust alles beleven en waarderen. De laatste duik hebben Hans en ik gemaakt samen met Danny en Reno. Zelf wat minder vis gezien, maar dat mocht echt de pret niet drukken. De Sundhausersee is echt een stek waar je prima kon duiken. De faciliteiten waren perfect geregeld waaronder het vullen van de flessen. Ik denk dan ook dat jullie hier zeker nog een keer naar toe gaan.
Dat was het dan. Want na het eten van een schnitzel kun je echt bijna niets meer zeggen. Vraag Hans maar. Ja ook de laatste avond was weer super gezellig en het eten ook. Heb best veel grote vissen gezien en ook grote stukken vlees, maar zo’n schnitzel. Dat brak alle records. Gezien het feit dat ook een aantal buddydivers het niet op kon, zei genoeg. Daarna weer naar ons heerlijk hotelletje en het bedje maar weer opgezocht.
De volgende dag zijn een aantal na het ontbijt naar huis gereden en een aantal ook nog een duik gemaakt. Ben er van overtuigd dat die duik ook heerlijk was en hoop dat ze veel gezien hebben.
Wij waren lekker op tijd thuis en onderweg zeiden Hans en ik tegen elkaar:

Dat was het dan.

Ike